Nothing more than .........

 The talent of success is nothing more than doing well whatever you do without a thought of fame.

 ภูมิปัญญาแห่งความสำเร็จไม่มีอะไรยิ่งใหญ่ไปกว่าการทำความดีโดยไม่คำนึงถึงชื่อเสียง 

การทำความดีนั้น หากเราตั้งใจทำจริงๆ ต่อให้ไม่ได้ป่าวประกาศ

ยังไง ก็มีคนเห็น ขึ้นอยู่กับว่ามันจะช้าหรือเร็ว

หากเราทำอะไรที่หวังผลตอบแทน การกระทำนั้น 

ก็ไม่สามารถสร้างความสุขให้เราได้เลย

..........................................................................................................

วันนี้เป็นอีกวันที่ได้อยู่ห้องฉุกเฉิน และเป็นวันที่ต้องอยู่เวรถึง 2 ทุ่ม

ในใจก่อนขึ้นเวรเช้า คิดว่าจะโดนอะไรบ้างน้อ จะเจอเคสแบบไหน

แต่ก็คิดว่า จะเจออะไรก็ช่างมันเถอะ เยอะกว่านี้ใช่ว่าจะไม่เคยเจอ

และแล้วช่วงเวลาอันน่าตื่นเต้นและสนุกก็มาถึง  กำลังก้มหน้าก้มตาผสมยา 

พี่ก็เรียกว่าน้องนักศึกษามานี่!!  เอาแล้วไง เกิดอะไรขึ้น

เอาเป็นว่าโดนเทศน์พร้อมสอนอีกยกใหญ่ๆ แต่หลังจากสอนได้ไม่ทันไรก็มีเคสมา

และแล้วเคสที่มาก็ต้องเก็บหัตถการณ์พอดี นั่นคือ I&D (Incision and Drainage)

คำถามแรกที่พี่ถามคือ ใครจะทำ ยกมือแบบไม่ลังเลเลย แต่ตื่นเต้นมากก

เตรียมของผิดๆถูกๆ โดนว่าบ้างอะไรบ้าง แต่ก็เอาว่ะ 

อย่างน้อยการได้ลงมือทำ จะเป็นการเรียนการสอนที่ดีกว่าการที่เราจำทฤษฎี

มันทำให้เรามองเห็นภาพและเข้าใจว่าการทำจริงๆเป็นอย่างไร

และแล้วการทำก็ประสบความสำเร็จไปได้ด้วยดี ^^

ขณะที่ทำงานในเวรวันนี้ก็ทำด้วยความตั้งใจในทุกๆเคส 

งานไหนไม่เคยทำ หรือ ช่วยพี่ได้ก็ทำเพื่อฝึกประสบการณ์ของตัวเอง

เช่น มีเคสน้องคนหนึ่งต้องมารับยาฆ่าเชื้อทุกวัน เป็นเด็กผู้ชาย น่าจะสามสี่ขวบ

น้องเค้ามารับยาวันที่สองก็จะมี Hep-lock ไว้สำหรับฉีดยา การให้ยาฉีดก็แค่เอาเข็มจิ้มลงไปตรงจุกยาง

ของตัว Lock ซึ่งก็จะไม่เจ็บ แต่คุณน้องแกก็ร้องไห้โยเยน้ำตาไหลพรากๆ 

ทั้งตอนเริ่มให้ยาและตอนเอายาออก

ไอ้เราก็เลยชวนคุยสะเลย คุยไปคุยมาก็ลืมไปเลยว่าตัวเองต้องเจ็บ ฮ่าๆ เด็กหนอเด็ก

ก่อนกลับก็บอก เจอกันอีกนะครับพรุ่งนี้ น้องเค้าเลยไว้สวัสดีงามๆก่อนไปพร้อมรอยยิ้ม :)

จากนั้นก็เอาอุปกรณ์ฉีดยาไปเก็บ จู่ๆก็มีญาติคนไข้เข้ามาถามว่า หนูชื่ออะไรหรอ

แล้วก็ดูชื่อที่เสื้อ อ๋ออ ชื่อ ปิยลักษณ์หรออ หนูนี่น่ารักจัง ยิ้่ม แล้วก็เดินจากไป

เราทำได้แค่เอ๋อๆ และก็เป็นปลื้มม :)) 

แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรก อิอิ ที่มีเหตุการณ์แบบนี้

แต่มันเกิดกี่ครั้งๆก็สุขใจ เพราะ ตอนที่ดูแลคนไข้แต่ละคน ก็ตั้งใจดูแลอยากให้เค้าหายจริงๆ 

ทำให้ดีที่สุด แม้เกรดจะไม่ค่อยดี (เพราะเกรดมักตัดสินจากรายงานที่เขียนไปคนมันขี้เกียจเขียนอ่ะ =_+)

........................................................................................................................................................

เหตุการณ์ครึ่งเช้่าก็จบไปได้ด้วยดี หลังสี่โมงเย็นก็ไปทานข้าวกลับมาฝึกต่อ

และแล้ววเหตุการณ์ระทึก!!!ก็เกิดขึ้น

เมื่อมีคนไข้คนหนึ่งเข้ามาด้วยอาการเหนื่อยหอบ

จัดการวัด BP วัด SpO2 ไปโดยปกติ ใส่แค่หน้ากากอนามัยอันเขียวๆ
ยังไม่ทันไร หมอก็เดินเข้ามาพร้อมทั้งตะโกนว่า น้องอย่าเข้าใกล้คนไข้ เปิดประตู
ปิดแอร์ปิดพัดลม แล้วมาใส่ Mask N 95 ด่วน คนไข้เป็น TB 3+ เชื้อดื้อยา 
แทบกรี๊ดดเลยค่าาา หนูจะเป็น TB มั้ย TB คือโรควัณโรคค่ะ
หลังจากไปใส่เจ้าหน้ากากจมูกหมู  Mask N95 ก็เข้าช่วยหมอและพี่ใส่ท่อช่วยหายใจ 
เพราะคนไข้หายใจไม่ดี ออกซิเจนในเลือดก็ต่ำ 
หลังจากวุ่นวายไปวุ่นวายมาก็ส่งต่อไปโรงพยาบาลในเมือง
ยังไม่ทันได้หายใจก็มีเคสน้องผู้หญิงแพ้มา ผื่นเต็มตัว ปรากฏว่า 
งานเยอะจนลืมว่ายังไม่ได้ถอดเจ้าจมูกหมู ซึ่งหายใจยากมากกกก
เป็นคนหน้าใหญ่และหน้ากมอยู่แล้ว เจ้าจมูกหมูมันบีบหน้ามากๆ 
แต่ถือว่าวันนี้สนุก และตื่นเต้นดีจริงๆ :))

ไม่อาจรู้ได้เลยว่า วันนี้ พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

แต่สิ่งที่ทำให้รับมือกับสิ่งต่างๆไว้

คือ เชื่อมั่นในตนเอง ไม่มีปัญหาไหนที่แก้ไขไม่ได้

แต่ไม่ใช่การลำพองตนเอง คิดว่าตนเก่งไปสะทุกอย่าง

คนไม่รู้ ไม่ใช่คนไม่เก่งหรือคนโง่ 

ทุกคนย่อมมีส่วนที่ดีแตกต่างกันไป

จง อย่า ดู ถูก ตัว เอง และ อย่า สำ คัญ ตัว เอง จน มาก เกิน ไป